Alle rampstijdingen doen iets met me en daar ben ik wellicht niet alleen mee. Wat gebeurt er met de wereld? Aardbevingen en erge stormen... zovele vinden er de dood in. Honger, mishandeling, oorlog. Moorden. Ziekten. Het kost me moeite in de ellende mezelf staande te houden. Je kan er niet onverschillig tegenover staan. Ook al draag je bij op welk vlak dan ook om het leed te verzachten... het lijkt maar een druppel op een hete plaat.

Zoveel zaken die je wil begrijpen maar waar je nooit in slagen zal. Dankbaarheid om je eigen leven krijgt een wrange smaak. Hoe kan je blij zijn wanneer je je door ellende, pijn en verdriet omringd weet? Of dankbaar?

Ik probeer met man en macht mezelf rechtop te houden maar wordt om de haverklap door ziekte geveld... alsof mijn fysieke wezen zegt: als je niet luisteren wil, moet je maar voelen. De signalen die het fysieke deel van mijn bestaan uitzendt, liegen er niet om... zo erg daveren dat je er niet eens meer in slaagt een telefoonnummer in te toetsen. Je benen die je niet meer kunnen dragen van de ene seconde op de andere. Dagen het bed moeten houden. Een vreemd ziek zijn, een die mij het gevoel geeft; steeds erger, dat de touwtjes uit mijn handen worden genomen. De grenzen zijn niet duidelijk. Waren ze dat ooit wel?

Charisma

Nooit van mezelf gedacht dat ik zo'n talentvolle knop-omdraaier zou worden. Ik draai de knop op uit en heel veel zaken verdwijnen op de achtergrond... want echt verdwijnen doen ze niet... ze blijven in de schaduw tot ze een onbewaakt moment zien om je te overvallen... met al wat je opzij poogde te schuiven.

Toch is de knop op uit functie van grote betekenis gebleken... om bepaalde zaken aan te kunnen en nare toestanden het hoofd te kunnen bieden. Ook angsten tot een minimum te herleiden al dan niet met behulp van een weinig medicatie.

Toch brak het zweet me gisteren uit... zeer gevoelig als ik steeds ben voor iets wat mis lijkt te gaan bij mijn dierbare naasten. En dan het niet mogen laten merken dat angst je de keel dichtknijpt terwijl je met man en macht poogt allerlei doemscenario's weg te slaan. Je weet immers dat de voelhorens van die andere op jou afgestemd zijn. In paniek slaan, enige fractie van angst laten blijken en het zou tot een totale angstpsychose leiden. Dus dwong ik mezelf 'kalm' te blijven terwijl mijn zenuwen het uitgierden en de angst een dikke prop in mijn keel bonkte zodat ik net niet naar adem snakte. Ik merk dat het vertrouwen op goede resultaten, het vertrouwen op ook een normaal verloop van omstandigheden zowat nihil werd door de meest absurde situaties die één na één in mijn leven opdoken.

Het voelt nu soms alsof niets ooit nog positief kan gaan maar de kans op een ramp veel groter is. Voor het eerst sinds lang moest ik opnieuw het gevecht aan tegen hyperventileren. De onderdrukte emoties dienen zich in veel verschillende vormen aan waarvan het hyperventileren wel akelig maar van de minst akelige is... dus toch maar even die medicatie aanhouden.

Charisma

 

 

Ik voel wel dat ik moet uitkijken, omdat het me wat doet hier opnieuw te schrijven. Ik kon er zelfs gisteren niet van in slaap geraken, zo raakte het me, iets wat ik absoluut niet verwacht had. 

Ik heb gevoeld dat ik weer hier schrijven zou, niet zomaar een keer... maar iedere dag.. of althans zo vaak als ik het wil of nodig acht. Voor het eerst sinds hoe lang, voelde ik die behoefte opnieuw, zomaar... plots... zonder voorgaande. En eerlijk... ik had nooit verwacht dat het zo goed zou voelen.

Chaos hier... proberen beschrijven... de chaos van gedachten en gevoelens, zo anders dan toen... omdat er zoveel gebeurd is, zoveel veranderd, zaken die ik me niet eens zou hebben durven voorstellen... en als ik het gedaan had, ik zou mezelf niet geloofd hebben.

Maar ze zijn gebeurd... de onmogelijk voor te stellen gebeurtenissen... en ik moet ze trachten in te passen in mijn leven.

Ik huil bijna niet meer. Het verdriet is samen met al de rest achter een dikke muur geplaatst om het misschien te kunnen verdragen. Ik weet uiteraard dat het niet zal blijven duren. Het zal zich niet laten blijven tegenhouden, zoveel besef ik.

Vorige week tijdens één van mijn therapiesessies prikte het voor het eerst door het pantser... mijn ogen vulden zich wonderbaarlijk genoeg met tranen. Daar bleef het bij.

Ik kom niet bij het verdriet. Nog niet. Gisterenavond echter toen ik in mijn eentje mijn favoriet programma wilde bekijken, de titels verschenen al, kwam daar plots als een immense golf verdriet aangerold... enkele tranen zijn toen uit mijn ogen gerold.

Vreemd, dacht ik... waarom  duikt dat nu op en naar aanleiding waarvan?

Ik hield me niet lang met die vraag bezig, weet immers dat ik sinds de schokken niets meer of amper nog wat begrijp en er dus ook niet meer veel moeite voor doe het alsnog te begrijpen. Sommige zaken schijnen niet te begrijpen.

Ik wil afsluiten met alweer die dankbare gedachte dat het goed is om weer hier te zijn, het voelt echt goed, voel me vredig en dat gevoel heb ik lang niet meer gekend.

Charisma

De chaos beheersen probeerde ik hier. Probeerde, met de nadruk op de verleden tijd. Waarmee ik wil zeggen dat ik mezelf niet meer toeleg op het trachten te beheersen van de chaos. De chaos die ik momenteel voel, is immers niet op orde te krijgen. Niet meteen... niet binnen enkele maanden. Misschien duurt het nog jaren.

Het kan me niet schelen. Ik liet het ergens onderweg los. Noodgedwongen. Met meer dan één mes op mijn keel.

De chaos werd groter in plaats van kleiner en behoort nu tot de dagelijkse portie 'normaal' leven. Natuurlijk hoop ik dat het ooit anders wordt maar ik ga me niets meer opdringen en nog minder laten opdringen. Verder laat ik mijn hoop ook nooit 'inkaderen' omdat teveel hopen nog meer chaos, pijn, ontreddering veroorzaakt. Ik beheer dus niet alleen mijn sites maar ook mijn eigen leven. Zonder inmenging van anderen... slechts degene die ik zelf uitkoos mogen zich mengen.

Nu... ik ben blij dat ik terug de weg naar mijn sites hier vond.

Charisma

 

Kort... omdat ik nog steeds niet veel te vertellen heb daar de gedachten en gevoelens een poelachtige mix geworden zijn. In al die jaren gevecht werd ik nu door lichamelijke signalen gedwongen tot rust... naar lichaam en geest.

Tot hier... op mijn andere site schreef ik enkele zinnen meer...

groetjes van

mij